Verplicht nummertje

Gisteren was de vrijdag voordat kerst losbarst. Iedereen wilde zijn zaakjes op het werk netjes afronden en dan snel naar huis. Maar  collega's zijn belangrijk. Overal waren er kerstontbijten, kerstlunches en kerstborrels. Misschien zou je je collega's niet meer zien voor de kerst, misschien zelfs niet meer voor de start van het nieuwe jaar. De kerstgroeten waren dus niet van de lucht. Blijkbaar hoort het als volgt:

Etiquette

1 Zorgen dat het werk gedaan is. 2 Nog even gauw een rondje collega's. We vragen of en wanneer we hen nog zien. Als blijkt dat dit niet voor de kerst zal zijn, dan is de kerstgroet op zijn plaats. We mogen zelfs alvast een gelukkig nieuwjaar wensen. Je laat weten dat ze belangrijk voor je zijn. 3 Met het kerstpakket onder de arm als de wiedeweerga naar huis.

Oprecht

Op zich een mooi gebaar zo'n kerstwens, maar waarom doen we dit eigenlijk? Als we het echt menen, dan kunnen we hen toch ook tijdens de feestdagen zien? In plaats daarvan sluiten we onszelf met de eigen familie en/of vrienden voor minstens twee dagen af voor de rest van de wereld. En we denken die met eten en cadeautjes gevulde dagen, helemaal niet meer aan die mensen van het werk. Met kerst gaat het immers om de familie.

Waarom?

Is het een verplicht nummertje? Zit er nog iets van een kerstgedachte achter deze gebruiken op de werkplek? Of is het een soort verzekering die je afsluit om na 1 januari weer naadloos in te kunnen stromen? Misschien niet. De eerste week van het jaar besteden we immers wederom een groot deel van de tijd aan het nogmaals uitwisselen van nieuwjaarswensen.

Afwijkend

Het is in ieder geval een ritueel dat we allemaal doorlopen. Voor èn na de kerst. Iedereen heeft er zin in, of niemand. Het moet besproken worden en het liefst in eensgezindheid. Als je visie op het hedendaagse kerstfeest al afwijkt van de, op je werk, algemeen geaccepteerde, dan presenteer je die onder collega's zo dat zij het er in ieder geval deels mee eens kunnen zijn.

Zo heurt het

Blijkbaar vinden we het belangrijk om onze relatie met collega's voor dit soort dagen zeker te stellen. Niet iedereen zit te wachten op een kerstboodschap, sterker nog, er zijn er veel die aan kerst geen boodschap hebben. Maar ze doen gewoon mee, omdat dat zo hoort, omdat dat cultuur is.