Ja, maar..

Als je 'ja, maar' hoort, zegt je gesprekspartner eigenlijk nee. Maar dit wil hij niet zeggen. Daarom doet hij alsof hij het met je eens is, maar nog een aanvulling heeft. Als je er op let, zul je merken dat het vaker voorkomt dan je misschien denkt. Je gebruikt het zelf ook, het is immers een handige manier om je eigen zin door te drukken. Althans zo lijkt het. En als een ander dat doet, wat moet je daar dan van vinden?

Verplicht nummertje

Gisteren was de vrijdag voordat kerst losbarst. Iedereen wilde zijn zaakjes op het werk netjes afronden en dan snel naar huis. Maar  collega's zijn belangrijk. Overal waren er kerstontbijten, kerstlunches en kerstborrels. Misschien zou je je collega's niet meer zien voor de kerst, misschien zelfs niet meer voor de start van het nieuwe jaar. De kerstgroeten waren dus niet van de lucht. Blijkbaar hoort het als volgt:

KWhat the F...?

Oordeel zelf: De campagne 'Aandacht AUB' van KWF Kankerbestrijding. Wat moet je hier van denken? 

Tevens wil ik ook zeggen dat...

Deze keer: mensen die interessant doen door het wat mooiere taalgebruik. Maar dan wel fout. Hoe pak je ze terug?

Phubben

Het verschijnsel bestaat al sinds de intrede van de mobiele telefoon. En het stoort nog steeds. Volgens Van Dale tijd om het een officiële naam te geven; "phubben: het onbeschoft behandelen van anderen door in gezelschap, m.n. tijdens een gesprek, geregeld op de smartphone te kijken, berichten te versturen e.d." (bron: http://woordvanhetjaar.vandale.nl) Hoe ga je daarmee om?

Woord van het jaar

Nieuwe woorden zeggen wel wat over hoe we veranderen. Check woordvanhetjaar.vandale.nl om te stemmen voor het woord van het jaar 2013!

De climax van de leugen

Vanavond komt de leugen tot een climax, vol verwachting klopt ons hart. Met rijmpjes, kilo's snoepgoed en zakken vol kleurige pakjes vieren we vanavond een van de grootste leugens die we in Nederland kennen…

Raar en daad dagen

Irritant, zoals je aangesproken wordt door sommige reclames op tv. Die van het Zilveren Kruis is er weer zo eentje. Maar waarom eigenlijk?

Doe maar eens doen

Ik weet niet waar ik hem precies voor het laatst hoorde, maar het is een klassieker onder de taalirritaties. Helaas signaleer ik hem steeds vaker. Het 'doen' van andere werkwoorden die daarmee ongewild ineens in een soort van een werkend zelfstandig naamwoord-positie geduwd. Vaag? Let op:

Ik zal een voorbeeld geven om te illusteren wat ik bedoel: 'Doe jij de boodschappen naar de kassa brengen? Ik moet nog effe een pak macaroni halen.' Deze, of een variant hierop heb je vast wel eens gehoord, misschien maak je je er zelfs er wel eens schuldig aan. Waar je mee omgaat, raak je mee besmet zullen we maar zeggen.

Vroeger (lees: een half jaar geleden), dacht ik dat 'doen' alleen misbruikt werd door mensen die na hun lagere school direct aan de arbeid moesten in de fabriek. Echter, ik hoor het steeds vaker door allerlei mensen gebruikt worden. In verschillende varianten en misschien ook wel met verschillende motivaties. Hoewel ik niet vermoed dat het gaat om een bewuste keuze.

De gemoedelijke variant die ik met regelmaat in de Brabantse tongval signaleer. 'Wa doede gij doar make?' Om de een of andere reden kan ik deze nog best horen. Misschien omdat ik zelf Brabander ben, misschien omdat het in het verdere ook onvolmaakte taalgebruik minder opvalt. Ik vraag me hierbij altijd af hoe de vraag geformuleerd wordt op het moment dat 'doen' al in de vraag staat: 'Hoe doede gij da doen?' 

Een veel ergerlijker variant is hoe mensen tegen, niet met, kinderen praten. 'Ja, goedzo. Doe jij maar opruimen, dan krijg je daarna een snoepje van mama.' Mama bedoelt hier zichzelf, ook al zoiets. Waarschijnlijk is het lief bedoeld, maar het klinkt zo ontzettend betuttelend en neerbuigend. Krijgen kinderen hier niet ontzettende jeuk van? 

De koning wordt betutteld!

Net terug uit de winkel, met stomheid geslagen rekende ik af en werd ik zwijgend buitengelaten. 'Huh?' was de voornaamste gedachte die ik mee naar huis nam. 

Het was koopzondag vandaag, dan ga ik meestal niet de stad in. Maar pakjesavond staat voor de deur en er moest nog even het een en ander aangeschaft worden. Op het nippertje was ik in de stad, want zo gaat dat meestal. Mégadruk, iedereen loopt elkaar in de weg en in de winkel is het helemaal te gek. 

Ik snap dan ook best wel dat de winkeliers naar huis willen na zo'n drukke middag, en dat ze dan even wat minder scherp en klantvriendelijk zijn. Die glimlach komt immers niet vanzelf en kan wat krampjes veroorzaken. Prima, alle begrip voor. Dit geval had volgens mij met vriendelijkheid ook niets te maken. 

Na enkele winkels moest ik nog één stop maken, het was inmiddels bijna sluitingstijd. Bij binnenkomst bleken er al nauwelijks klanten meer over. De twee medewerkers, bij de kassa en de deur, leken afgepeigerd. Na even te hebben gezocht naar de breinaalden die mijn vriendin wilde, was het tijd om af te rekenen. De vrouw aan de kassa was afgemeten vriendelijk. So far, so good. 

"Wilt u er een tasje bij?" Omdat dat ik al twee tassen bij me droeg die voldoende ruimte hadden voor nog enkele honderden breinaalden, leek me dat niet nodig. "Nee, dank u wel." Zegt zij: "Jawel, een tasje erom is handiger." Doodgemoedereerd pakte ze een tasje en stopte ze de breinaalden erin, toen plakte ze hier ook nog een plakbandje overheen zodat er zeker niets uit zou kunnen vallen.

Euh… wat?! Geheel in de veronderstelling dat de klant koning is, zag ik dit niet aan komen. Blijkbaar heeft een koning niet zoveel te zeggen als ik altijd dacht, misschien is het correcter om te denken dat een koning sowieso niets in de pap te brokkelen heeft. Zijn koningen dom en kunnen ze zelf niet beslissen wat het beste is?