Het was koopzondag vandaag, dan ga ik meestal niet de stad in. Maar pakjesavond staat voor de deur en er moest nog even het een en ander aangeschaft worden. Op het nippertje was ik in de stad, want zo gaat dat meestal. Mégadruk, iedereen loopt elkaar in de weg en in de winkel is het helemaal te gek.
Ik snap dan ook best wel dat de winkeliers naar huis willen na zo'n drukke middag, en dat ze dan even wat minder scherp en klantvriendelijk zijn. Die glimlach komt immers niet vanzelf en kan wat krampjes veroorzaken. Prima, alle begrip voor. Dit geval had volgens mij met vriendelijkheid ook niets te maken.
Na enkele winkels moest ik nog één stop maken, het was inmiddels bijna sluitingstijd. Bij binnenkomst bleken er al nauwelijks klanten meer over. De twee medewerkers, bij de kassa en de deur, leken afgepeigerd. Na even te hebben gezocht naar de breinaalden die mijn vriendin wilde, was het tijd om af te rekenen. De vrouw aan de kassa was afgemeten vriendelijk. So far, so good.
"Wilt u er een tasje bij?" Omdat dat ik al twee tassen bij me droeg die voldoende ruimte hadden voor nog enkele honderden breinaalden, leek me dat niet nodig. "Nee, dank u wel." Zegt zij: "Jawel, een tasje erom is handiger." Doodgemoedereerd pakte ze een tasje en stopte ze de breinaalden erin, toen plakte ze hier ook nog een plakbandje overheen zodat er zeker niets uit zou kunnen vallen.
Euh… wat?! Geheel in de veronderstelling dat de klant koning is, zag ik dit niet aan komen. Blijkbaar heeft een koning niet zoveel te zeggen als ik altijd dacht, misschien is het correcter om te denken dat een koning sowieso niets in de pap te brokkelen heeft. Zijn koningen dom en kunnen ze zelf niet beslissen wat het beste is?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten