De klant is een sukkel

Ik heb weer een nieuwe winkel-ergernis. Ik had een pak gekocht en vond dat mijn oude sokken er niet zo mooi onder stonden, dus moest ik op zoek naar nieuwe. Dat klinkt als een kleinigheidje maar in mijn eentje shoppen voor kleding is voor mij zo ongeveer het moeilijkste dat er bestaat. Ik heb geen verstand van kleuren en hoe dingen matchen, daar heb ik mijn vrouw bij nodig. Maar die kon nu niet mee.

Zoek dekking

In de winkel pas ik altijd goed op dat ik niet wordt belaagd door een verkoper. Je voelt hun blik op je gericht zodra je binnenstapt en en dat je wordt geclassificeerd. Meteen als je gespot bent, zetten ze de aanval in. Na de eerste 'kan ik u helpen' volgt meestal een reeks te vriendelijk uitgesproken verkoopvragen met een professionele, plastic welwillendheidsglimlach. Het kost dan de grootste moeite om deze ongewenste intimiteiten zonder te schreeuwen te doorstaan.

Naadloos ondergoed

Mijn laatste ervaring was met de opdringerige soort, in de familie van jij-weet-niks-ik-weet-alles-en-zal-jou-spullen-verkopen. De meneer van de pakkenwinkel (die me wel goed holp) had gezegd dat ik naadloos ondergoed moest kopen. Dat was het beste want dat zie je niet onder een pak. Ik keek ik hier niet van op, die had ik namelijk al eens gehad en ik dacht: ach, ik kan er wel naar vragen.

Fout! De bediende in deze winkel antwoordde arrogant: "Nee man, dat bestaat niet, kijk maar." Hij pakte een onderbroek van het rek en wees op de naad. "Ze moeten de stof vast maken door te naaien en dan krijg je een naad. Snap je, dat kan niet anders." Ik keek hem aan of hij een grapje maakte. Hij keek terug alsof hij het met een mindere soort van doen had.

Sokken dan?

Ik dacht, misschien komen ze ook niet veel voor, het is niet gek dat hij ze niet kent. Ik zei maar dat ik ze zelf gehad had maar hij ze blijkbaar niet verkocht en voegde er aan toe: "Laat maar." Ik gaf aan dat ik ook nog sokken zocht. Hij wees op een rek. Ze staan allemaal mooi onder een pak, zei hij. Daar was ik het niet mee eens, niet waar het mijn pak betrof.

Maar de bediende wist wel beter: "Deze sokken zijn echt wel nice, hoor." Wat krijgen we nou, dacht ik. Mag ik dat niet zelf bepalen? Maar ik bleef beleefd en verduidelijkte dat ik dacht dat de kleur niet zou passen bij de kleur van het pak. En toen ramde er iemand in zijn hoofd op de 'DEZE KLANT IS EEN ENORM DOMME SUKKEL'-knop, volgens mij.

Oh no you didn't!

Weet je wat hij zegt?! Hij zegt: "Ja, maar de kleur blijft nooit lang zo mooi. Kijk maar naar mijn sokken." Hij tilde een broekspijp op om te tonen dat zijn sokken verwassen waren. "Ik heb deze ook al een paar keer aan gehad. dat is nou eenmaal zo." Dat geloof je toch niet?! Zonder te denken, keek ik hem aan en zei ik met een een paar kilo cynisme: "Ja dat weet ik, ik draag al heel lang sokken!"

Tss, sukkel

Voor mij was het duidelijk, deze interactie ging recht de afgrond in, misschien lagen we al op de bodem. Het een had niets meer te maken met het ander, tijd om te vertrekken. Zonder enige wroeging, nam hij afscheid terwijl hij het volgens mij nog steeds gek vond dat ik niets bij hem gekocht had. Hij keek me na terwijl hij volgens mij aan zichzelf verklaarde dat het mis was gegaan omdat ik mogelijk te dom was om iets van hem te kopen.