Goh, das lang geleden!

Hoe is het met jou? Hoe lang is het nu geleden? Wow zo lang al? De tijd vliegt echt, niet normaal. Ja, met mij is het ook goed.

Standaard-gesprek op feestjes bij vrienden in je oude buurt, je ontkomt er niet aan. Zelf doe ik er ook aan mee, je moet wat als je een oude bekende tegenkomt en niet weet wat je moet zeggen. Het gesprek komt zo makkelijker op gang. Het is niet erg, hoewel je het na zo'n vijf keer wel gehad hebt met je verantwoording van waarom het zo goed met je gaat.

Ik moet plassen

Altijd gezellig, herinneringen ophalen. Iedereen vind het leuk om je te zien. Met sommigen klikt het als vanouds en hoef je niet te vertellen wat je nu doet en waar je woont. Maar dan sta je voor de wc. Opgelucht, want die twee koffie en vier biertjes zijn er weer even uit. En dan gebeurt het: "Hee Jochem, hoe gaat het? Da's lang..! enz. etc., bla bla bleh!"

Nep-gesprekken

Maar het kan nog erger: de persoon die je voor je hebt, wil eigenlijk ook niet met jou praten. Het gevoel dat je niets meer hebt met die ander, is geheel of meer dan wederzijds. Iedereen lijkt in gesprek, behalve die gladjanus van vroeger en op de een of andere manier sta je ineens tegenover hem. Jullie blikken zijn al een paar keer gekruist en afgewend. Nu begint het ophouden van de schijn echt. Met de grootste gemaaktheid komt het dan zijn strot uit: 'Hee, lang niet gezien!'

Ga weg!

Pijnlijk, en tergend. Vooral tergend. In mijn hoofd bedenk ik dan allerlei manieren om dit gesprek te blokkeren: 'Helemaal niet lang geleden, ik zag gisteren je Facebook-post nog! En volgens mij gaat het helemaal niet zo goed met je.' Of alles heel kortaf antwoorden: 'Ja.' 'Nee.' 'Soms.' 'Oh.' Liever zou ik dan iets duidelijker zijn over wat ik van het gesprek vindt. Maar slechts een keer had ik de ballen om me daadwerkelijk zo duidelijk uit te drukken.

Carnaval

Het was, wanneer anders, carnaval. Ik vierde het in mijn oude dorp, in de kroeg waar ik vroeger ook kwam. Ik was met een goede vriend en hoopte oude tijden te doen herleven. Natuurlijk kom je dan ook mensen tegen waar je liever niet mee praat. En dat is precies wat er gebeurde. Ik werd aangesproken door een als hooglander geklede jongen die ik vroeger al niet mocht. Mijn eerste, instinctieve reactie was een doordringende blik terwijl ik zei:"Waarom denk jij dat je tegen mij mag praten?!" Meteen droop hij af, met zijn koeienstaart tussen de benen. Het was trouwens ook de eerste keer dat ik een koe zag waggelen.

The end

Einde gesprek. Resultaat: ik gelukkig. Waar kwam dat vandaan? Geen idee. Mogelijk waren het de biertjes en mijn uitdossing als de Andre Hazes van de knakworstjes reclame in de jaren '90. En met carnaval denkt iedereen dat hij alles mag zeggen, misschien had ik daarom de juiste mindset. Het voelde in ieder geval heerlijk.

Later

Hierna heb ik het nooit meer gedurfd, een gebrek aan voorbereiding wellicht. Blijkbaar neem ik nep-gesprekken op de koop toe bij een feestje. Maar het is dus mogelijk om dat soort gesprekken uit de weg te gaan. Een feestje is wellicht niet de juiste plek, maar stel jezelf de vraag: wil ik dit? Het liefst al als je weet dat je mogelijk in deze positie zult komen. Als het antwoord 'nee' is, wees dan zo bot mogelijk. Dikke kans dat je je weer kunt gaan amuseren.