Durf jij hem te laten?

Scheten, er over praten mag, er een laten is taboe. Na een dag werken ga je met buikpijn naar huis. Niet omdat je zo'n zware dag hebt gehad of dat je er tegen op ziet om je vrouw of man weer te zien, maar omdat je vol lucht zit. Ik weet zeker dat heel Nederland 's avonds knallend naar huis gaat, blij eindelijk verlossing te vinden.

Ssst!

Je wilt namelijk niet dat je collega's of andere belangrijke mensen om je heen, weten dat jij scheten laat. Dat je soms stank verspreid en niet omdat het je hobby is, maar omdat het moet. De hele dag ben je omringd door collega's, die natuurlijk niets mogen ruiken. Je knijpt je liever een buikkramp dan dat je je laat kennen. Ik stink niet!

De geur van verbranding

Gek eigenlijk. De gassen die ontstaan in je buik zijn onderdeel van het afbraakproces waardoor je lichaam voorzien wordt van energie en bouwstoffen. Iedereen weet dat, iedereen heeft dat. Maar de geur die het verspreid en het banale geluid die het kan maken, vervult ons met schaamte. Waar zou dat vandaan komen? Omdat we geen onaangename geurtjes willen ruiken? Associëren we flatulentie met slechte zelfzorg?

The sound of myshit

Wel met poep. Poepen doet ook iedereen maar daar hebben we het ook niet over. Er zijn weinig mensen in Nederland die, in een openbaar toilet, vol overgave gaan zitten pruttelen, sputteren, zuchten, kreunen en plonzen. Dat voelt niet goed. En om het te horen van een ander is ook geen pretje.

Vive la France

Op de camping, gaat dat anders met de Franse slag. Angstvallig houd ik dan ook mijn oren dicht als er weer een fransman in het hokje naast me zit. Ik weet niet hoe ze het doen maar ze stampen het hokje binnen, vlatsen hun broek omlaag en beginnen druk op te bouwen: 'Hhunnnnnnhhh!! Flap flap, klots, spetter, klets, aaaahhhhh....'. En weg zijn ze. Alsof het allemaal niks uitmaakt. 

Een mopje

Ik wil anderen er ook niet mee confronteren, met mijn luchtjes. Grappig, bijna niemand wilt dat maar als het er over gaat, heeft iedereen minstens één hilarische scheet-anekdote. Een scheet die hij expres liet om iemand anders te pesten, een die haar ontglipte en ze betrapt werd, of een die zo stonk dat hij er zelf van moest hoesten. Altijd lachen.

Puur natuur

Maar sommige mensen trekken zich niets van dat alles aan. Op een dood moment op kantoor klinkt het dan ineens: KRRRRRRRRRP! Het alpha-mannetje kijkt trots en uitdagend om zich heen. Of de altijd vrolijke fluitende collega van hiernaast lacht en zegt iets als: 'beter eruit dan erin!' en vervolgt zijn weg. Ik maak mijn afschuw dan kenbaar met een dikke grijns op mijn gezicht; zo moet het zijn, denk ik dan. Maar dat zeg ik niet.

Scheetje van me

Er is maar een plek waar je je laat gaan. En dat is uitgerekend bij de persoon die het belangrijkst voor je is. Daar ben je niet voor dat je die wegjaagt. Daar ben je gewoon eerlijk jezelf. Misschien is het zelfs wel een cadeautje, een mooie boodschap verhult in een onzichtbare maar walgelijke mist: Schat, bij jou voel ik me veilig.