Een Gordon Ramsey-moment

Ik heb het weer ervaren: hoe vervelend het is als mensen niet vertellen wat er aan de hand is. Ik weet toch wel dat het scheef zit en ook al weet ik niet wat er speelt, het wringt. Júist doordat ik niet weet wat er speelt, wringt het zo. Ook al gaat het om wildvreemde mensen. Daar trek je je toch niets van aan, zou je zeggen. Toch wel!

En wel omdat iets je soms direct aangaat, al lijkt het niets met je van doen te hebben. Het voorbeeld dat me onlangs plaagde, is wel een hele duidelijke: de bediening. Twee dagen Antwerpen hebben het nog maar eens aan het licht gebracht, niets vertellen is dodelijk. Wachten duurt per definitie lang en de gemiddelde mens kan maximaal twee minuten geduld opbrengen, heb ik ooit eens gelezen.

Watskeburt?

Het volgende gebeurde. We hadden de hele dag van Antwerpen geproefd en sloten de dag af met een etentje. We hadden goede honger gekregen en waren moe. Het hoefde voor ons dan ook geen avondvullend programma te worden. Bij het restaurant met de mooiste naam 'Het vermoeide model' kregen we een tafeltje voor twee. Vrij snel kregen we ons eerste drankje en konden we bestellen.

Kort hierop volgde het voorgerecht, we dachten dat wij geluk hadden. Zowel aan onze rechter- als onze linkerkant hadden we de serveerster al drie series van "Sorry, sorry. Het spijt me heel erg, heel vervelend. Sorry." horen herhalen naar de verveeld kijkende gasten die al aan tafel zaten toen wij net binnenkwamen. Niet iedereen werd blijkbaar zo snel bediend.

Door naar start zonder te eten

De gasten aan de andere tafeltjes zaten, bij gebrek aan de bestelde gerechten, zichzelf duidelijk op te vreten. Inmiddels waren ook wij al zo'n uur binnen. Wat zij wisten was dat het de serveerster speet, dat ze wel besteld hadden en dat ze voor onbepaalde tijd moesten wachten tot het eten zou komen. Het stel rechts van ons besloot dat het genoeg was. Ze vroegen de rekening, deze werd geleverd met duizendmaal excuses, zonder dat hier verdere inhoud aan gegeven werd.

Wat is er toch aan de hand?

Ik begon hem ook wat te knijpen. Hoewel we een lekker voorgerecht hadden gegeten, vond ik de volgende gang erg lang op zich laten wachten. We keken zo eens rond. Dat bleken meer gasten te doen, niemand zat te eten. Of liever: niemand had te eten. Er moest wat aan de hand zijn. Een zieke, een ongelukje in de keuken, een inspectie door Rob Geus. Zou dit een van die restaurants zijn die door Gordon Ramsey gered moest worden?

WAT IS ER TOCH AAN DE HAND?!

De speculaties gingen alle kanten op. De gestreste serveersters ook, zonder duidelijk doel en met een blik waar tegelijkertijd wanhoop en benauwdheid uit sprak. Dan nog maar een glas wijn besteld toen ik eenmaal een serveerster staande kon houden. Ik stelde me voor dat een woeste Ramsey in de keuken met zijn armen over elkaar aan zag hoe het personeel er een potje van maakte. Dat hij met opgezette aderen in zijn nek, stond te schreeuwen naar de chef die zijn werk niet deed.

en go!

Maar na ongeveer nog een half uur, begon het ineens weer te lopen. Ik kreeg mijn waterzooi en mijn vrouw haar vis. Beiden leek het al wat afgekoeld. Bij de buren kreeg een van de twee tafelgenoten haar maal, de ander moest nog even wachten, 'sorry hè'.

To desert or not to desert

De maaltijd, of liever de momenten tussen de gangen, had(den) al zo lang geduurd dat een dessert er eigenlijk nog wel bij moest om de maaltijd af te maken. Maar was dat wel zo verstandig? Hoe lang zouden we daar op moeten wachten? De stress van de serveersters leek wat afgenomen, dus we hebben het maar gewaagd. Gelukkig bleek het nu een stuk vlotter te gaan.

Had dat dan gezegd!

Bij het afrekenen werd ons niet eens gevraagd of alles naar wens was geweest. Het zou ook niet meer dan een retorische vraag kunnen zijn op zo'n avond. De fooi hadden we dan ook maar achterwege gelaten. Bij vertrek, wilde ik het toch nog even weten, waarom duurde het zo lang? De bazin die ons uitliet, gaf aan dat er een ongelukje was gebeurd. De kok had zich gesneden en kon niet meer werken die avond.

Wat je van ongelikte beren leren kan

Vreemd, dat ze dit vertelde, maakte direct dat ik hen de slechte bediening meteen vergaf. Hartelijk, en zo voelde dat ook, zeiden we dat het niet uitmaakte dat we 'even' hadden moeten wachten. Maar hoewel ik Gordon 'fuckin' Ramsey een rasechte klootzak vind, denk ik toch dat Het vermoeide model nog wat van hem kan leren. Bijvoorbeeld hoe je met de gasten omgaat op het moment dat de keuken een probleempje heeft, of zo.